اشارا، علامتون ۽ وياڪرڻي وضاحتون

ذ = اسم، مذڪر

ث = اسم، مؤنث

ج = جمع

مقامي لهجن ۽ علائقن جون علامتون:

(ت) = اُتر، يعني اتر جي ٻولي خاص ڪري خيرپور، لاڙڪاڻي سکر، جيڪب آباد طرف جا علائقا.

(ل) = لاڙ، يعني حيدرآباد کان ڏکڻ طرف ٺٽي، بدين ۽ ٿرپارڪر جا علائقا.

(ڪ) = ڪوهستان ۽ ڪاڇو يعني خاص ڪري سنڌ جو الهندو جابلو علائقو ۽ ان سان لاڳاپيل ڪاڇو.

(ٿ) = ٿر، يعني مِٺي، ڏيپلي، ننگر پارڪر ۽ ڇاڇري جي ٻولي.

(ڍاٽ)= ڍاٽ يا ڍٽ يعني ڍاٽڪي ٻولي.

(ک) = کارو، يعني ٺٽي ضلعي جي خاص ڪري سامونڊي ڪناري واري ايراضي.

(لس) = لس ٻيلو يعني سنڌ ۽ لسٻيلي جي سرحد واري ايراضي. لس ٻيلي جي سنڌي.

(ڪڇ) = ڪڇ رياست جي سنڌي ٻولي.

ٻوليون

سن. = سنسڪرت

پرا. = پراڪرت

ع . = عربي

ف. = فارسي

هه. = هندي

بل. = بلوچي

انگ .= انگريزي

نسبتي نشانيون

> يا < نشاني اصل لفظ کان اشتقاق ڏانهن اشارو ڪري ٿي، مثال طور:

آچام < آجام< آماج يعني اصل لفظ ’آماج‘ آهي جيڪو صورتون بدلائي سنڌيءَ ۾’ آچام‘ ٿيو.

يا

لَهڻ > اُلهڻ > اُلهندو يعني ’لَهڻ‘ مان’ اُلهڻ‘ ۽ ’اُلهڻ‘ مان اُلهندو ‘ ٿيو.